بو گون آذربایجان ادبیاتینا چوخ آغیر ایتگی باش وئردی... زلیم خان یعقوب اوزون سوره ن آغیر خسته لیکدن سونرا دونیاسینی دییشدی. روحو شاد یولو ایسه دواملی اولسون.
منیم 20 ایله یاخین شاعر له دوستلوغوم وار ایدی نه یاخشی کی ساغلیغیندا اونون یارادیجیلیغی باره ده مطبوعاتیمیزدا تئز-تئز اوخوجولارا بیلگی وئرمیشدیم. شمس تبریز، سحر ،فجر آدربایجان ،حیدر بابا و...باشقالارینی گؤسترمک اولار
بهروز ایمانی
علم – ادب
اینسان اوغلو، بو دونيانین
ان باهالی ثروتی سن،
گؤستر گؤروم بو دونيايا
اؤز علمینی، ادبینی.
نیيه گلدین بو جاهانا،
بو حیاتدان نه ایسترسن،
اؤزون دئی بیل، بیز ده بیلک،
آچ، خیرد ائله مطلبینی.
دوغولماقدا بیر اؤلوم وار،
اؤلومده بیر اؤلومسوزلوک،
آرزون نه دیر، ایستهيین نه،
قوي اورتايا طلبینی.
يئل ایتیرر، سئل باتیرار،
داغا يازما، داشا يازما،
اوره يه ياز اؤز آدینی،
سوي آدینی، لقبینی.
کامیل اولان ناقص اولماز،
ناقص اولان کامیل اولماز،
اصل کیشی باها ساخلار
اؤز ذؤوقونو، اؤز دبینی.
سن ده بیل کی، گؤي اوزونده
گونش آدلی محبت وار،
او، نور قاتار، ایشیق چیلر
تانریلارین غضبینه.
يارادانین ياراتدیغی
نیيه بئله اؤلمز اولور،
اونو علمده آختارما،
عشقده آختار سببینی.
هر دیلده بیر بَيانی وار،
شاگیرد بیزیک، اوستاد اودور،
درسی آلاق فضولیدن،
کئچیب اونون مکتبینی!
İnsan oğlu, bu dünyanın
ən bahalı sərvətisən,
Göstər görüm bu dünyaya
öz elmini, ədəbini.
Niyə gəldin bu cahana,
bu həyatdan nə istərsən,
Özün də bil, biz də bilək,
aç, xırdı elə mətləbini.
Doğulmaqda bir ölüm var,
ölümdə bir ölümsüzlük,
Arzun nədir, istəyin nə,
qoy ortaya tələbini.
Yel itirər, sel batırar,
dağa yazma, daşa yazma,
Ürəyə yaz öz adını,
soyadını, ləqəbini.
Kamil olan naqis olmaz,
naqis olan kamil olmaz,
Əsl kişi baha saxlar
öz zövqünü, öz dəbini.
Sən də bil ki, göy üzündə
Günəş adlı məhəbbət var,
O, nur qatar, işıq çilər
tanrıların qəzəbinə.
Yaradanın yaratdığı
niyə belə ölməz olur,
Onu elmdə axtarma,
eşqdə axtar səbəbini.
Hər dildə bir bəyanı var,
şagird bizik, ustad odur,
Dərsi alaq Füzulidən,
keçib onun məktəbini!