M.Müşfiq "Ana" şeirində onu elə vəsf edir ki, bəlkə də bütün həyatı boyu ana nəvazişi ilə böyüyənbirinsan belə "ana"nı belə tərənnüm edə bilməz.
Ana dedim, ürəyimə yanar odlar saçıldı,
Ana dedim, bir ürpəriş hasil oldu canımda,
Ana dedim, qarşımda bir gözəl səhnə açıldı,
Ana dedim, fəqət onu görməz oldum yanımda.
Dəyişib dövrü-zaman hamı gümannan
Molla rüşvətxanadan, kafir imannan danışır
Bir zaman eşşəyimiz arpa bəyənməzdi bizim,
İndi eşşəyimiz ölüb, at da samannan danışır.
Qalmayıb sevgi, məhəbbət işığından bir ümüd,
Məcnun artistlik edir, Leyli yalandan danışır.
Keçmişdə məşhur olan "qəhrəman aslanlarımız"
Meşəyə girmək üçün indi siçannan danışır.
İstədim dillənib öz haqqımı isbat eləyim,
Dedilər: "Pulsuz olan insan haçannan danışır?!
M. Ә. Sabir
هدف از ایجاد این وبلاگ جمع آوری مطالب و آگاه سازی عزیزان می باشد